महिनाभराच्या संयमानंतर मांसाहारप्रेमींचा जल्लोष; पहाटेपासूनच लागल्या रांगा, विक्रेत्यांची चांदी
लाल 🚨 दिवा-नाशिक , [२४]गेला महिनाभर ‘हरी नामाचा गजर’ आणि सात्विक भोजनाचा जागर केल्यानंतर अखेर तो दिवस उजाडला, ज्याची तमाम मांसाहारप्रेमी आतुरतेने वाट पाहत होते. श्रावण महिन्याची पवित्र सांगता होताच, जणू काही खवय्यांच्या संयमाचा बांधच फुटला आणि शहराच्या कानाकोपऱ्यातील मटणाच्या दुकानांवर अक्षरशः जनसागर लोटला. पहाटेच्या मंद प्रकाशातच सुरू झालेला हा ‘मटण यज्ञ’ दुपारपर्यंत अव्याहतपणे सुरू होता, आणि सर्वत्र एकच जल्लोषाचे आणि उत्साहाचे वातावरण दिसून येत होते.
पहाटेपासूनच रांगांचे महाभारत
एरवी शांत असणाऱ्या शहरातील गल्लीबोळांतील मटणाच्या दुकानांसमोर आज एक वेगळेच नाट्य रंगले होते. सकाळच्या सहा वाजल्यापासूनच लोकांनी दुकानांसमोर रांगा लावायला सुरुवात केली होती. हातात पिशव्या आणि मनात चमचमीत मटणाच्या पदार्थांची स्वप्ने घेऊन उभा असलेला प्रत्येक चेहरा आनंदात न्हाऊन निघाला होता. जसा वेळ पुढे सरकत होता, तसतशा रांगा एखाद्या वळणदार नदीप्रमाणे लांबच लांब होत होत्या. काही ठिकाणी तर दुकानापासून शंभर मीटरपर्यंत रांगा लागल्याचे अभूतपूर्व दृश्य पाहायला मिळाले. तरुणांपासून ते ज्येष्ठांपर्यंत, प्रत्येक वयोगटातील खवय्या या ‘मटण यात्रेत’ मोठ्या उत्साहाने सहभागी झाला होता.
विक्रेत्यांची लगबग आणि सत्तूरचा खणखणाट
“भाऊ, अर्धा किलो रस्स्याचं आणि अर्धा किलो सुक्याचं, जरा चांगलं हाड-मांस असलेलं द्या!”… “दादा, खिमा मिळेल का? जरा बारीक करून द्या!”… अशा मागण्यांनी दुकानांतील वातावरण दणाणून गेले होते. महिनाभराच्या विश्रांतीनंतर विक्रेत्यांचीही एकच धांदल उडाली होती. सपासप चालणारे सुरी-सत्तूर, वजनाच्या काट्यावर होणारी खणाखणी आणि ग्राहकांच्या मागण्या पूर्ण करण्याची लगबग यांमुळे विक्रेत्यांना श्वास घ्यायलाही फुरसत मिळत नव्हती.
यावेळी एका प्रसिद्ध मटण विक्रेत्याशी, श्री. अकबरभाई कुरेशी यांच्याशी संवाद साधला असता ते हसून म्हणाले, “साहेब, ही गर्दी आमच्यासाठी दिवाळीसारखीच असते. श्रावणभर आम्हीही वाट बघत असतो. ग्राहकांच्या चेहऱ्यावरचा आनंद बघून आमचा सगळा थकवा पळून जातो. आज पहाटे तीन वाजता उठून तयारी केली आहे. मागणी इतकी आहे की, आज देवाला हात जोडायला पण वेळ मिळाला नाही!” त्यांच्या बोलण्यातून या व्यवसायातील तेजी आणि ग्राहकांशी असलेले जिव्हाळ्याचे नाते स्पष्टपणे दिसत होते. मागणी वाढल्याने मटणाच्या दरात किंचित वाढ झाली असली, तरी खवय्ये मात्र आनंदाने पैसे मोजत होते.
घरोघरी पक्वान्नांचा घमघमाट
दुकानांमधून खरेदी केलेले ताज्या मटणाचे पार्सल घरी पोहोचताच खऱ्या अर्थाने उत्सवाला सुरुवात झाली. गृहिणींच्या चेहऱ्यावर एक वेगळाच उत्साह होता. आज घरोघरी कुकरच्या शिट्ट्यांचा नाद घुमत होता आणि खमंग मसाल्यांचा सुगंध आसमंतात दरवळत होता. कुणाच्या घरी झणझणीत ‘कोल्हापुरी तांबडा-पांढरा रस्सा’ शिजत होता, तर कुणी ‘मालवणी मटण वड्यां’चा बेत आखला होता. ‘दम मटण बिर्याणी’, ‘मटण खिमा’, ‘काळ्या मसाल्यातील सुक्के मटण’ अशा एकापेक्षा एक सरस पदार्थांनी जेवणाची ताटे सजणार होती.
“अहो, महिनाभर तोंडाला पाणी सुटलं होतं,” असे एका गृहिणी, सौ. सुवर्णा पाटील, उत्साहाने सांगतात. “आज घरातल्या सगळ्यांच्या आवडीचे मटण केले आहे. मुलं तर सकाळपासूनच ‘आई, कधी जेवायला मिळणार?’ म्हणून मागे लागली आहेत. हा दिवस आमच्यासाठी एखाद्या सणापेक्षा कमी नाही!”
एकंदरीत, श्रावणाच्या पवित्र महिन्यानंतर आलेला हा ‘मांसाहारी रविवार’ केवळ एक जेवणाचा बेत नव्हता, तर तो महिनाभर जपलेल्या संयमाचा, परंपरेचा आणि खवय्येगिरीच्या संस्कृतीचा एक भव्य सोहळा होता. या गर्दीने पुन्हा एकदा सिद्ध केले की, व्रत-वैकल्ये आणि परंपरा जपतानाच, जिभेचे चोचले पुरवण्यात आणि मनसोक्त खाण्यात जो आनंद आहे, तो खऱ्या अर्थाने ‘अविस्मरणीय’ असतो
